Oddział Muzeum Historii Katowic
ul. M. Kopernika 11
O wystawie
SUBURBIA
Przedmieścia okalające miasto są drzwiami do wszystkiego, co ono oferuje. Bywają banalnością i oczywistością nieciekawej albo zaskakującej architektury; chętnie skrywają niedomówienia, utajenia i wręcz tajemnice, karmią się światłem sennych latarni, wiodą w „zaułki, w których wszystko jest możliwe” – jak pisał Fernando Pessoa w „Księdze niepokoju”. Przedmieścia to także nabrzeża z martwymi kolosami statków i skończoną dla nich podróżą; przedmieścia to cisza, zakłócona czasami stukotem pustych, nocnych tramwajów, znaczona szelestem opadającego tynku murów budowli i niespokojnymi odgłosami snów ich mieszkańców, to cisza przerywana zduszonym psim szczekaniem dobiegającym z Dzielnicy Psów. Suburbia – pojemne znaczeniami, kolorem, utajonym sensem, jak chociażby niewielka ulica Srebrna, na której w dzień spotkać można niewielu przechodniów, bawiące się dzieci, po której jeździ niewiele pojazdów i na której codzienność wygląda tak, jak codzienność ulic wielu zapomnianych przedmieść. Ale wraz z pojawiającym się zmierzchem ta ulica nabiera innego wymiaru. Rozświetlają się witryny kilku niewielkich sklepów. Ich ciepły, jasnożółty i pomarańczowy blask sączy się na chodnik i jezdnię, czasem odbija się delikatnym refleksem w kałuży, pokazując odwrócony świat, jego lustrzaną iluzję. Ulica zaczyna żyć spowolnionym rytmem wieczoru. Przeganiając resztki dziennego światła, pozwala zapanować jego nocnej barwie. Ileż to ulic, w ilu miastach, rozświetla się sztucznym światłem latarń, neonów, witryn, bram, okien domostw, ale tylko tutaj jego kolor nabiera niezwykłej intensywności, siły i temperatury. Ten kolor otacza przedmioty, nasyca je, zdaje się w nie wnikać i rozświetlać od środka. Witryny nielicznych sklepów i okna domostw emanują tajemniczym światłem, pozwalając mu zawładnąć ulicą. I wtedy Srebrna staje się złotą…
Roman Maciuszkiewicz
Zobacz również
Oddział Muzeum Historii Katowic
ul. M. Kopernika 11
