Iwona Germanek „Zielnik”

O wystawie

„Pamięci cud”
            Oglądając stare fotografie rodzinne nawiązujemy więź niezwykłą, specyficzną, wypełnioną wspomnieniami, a czasami wyobrażeniami osób przedstawionych na zdjęciach, które znaliśmy bezpośrednio lub tylko z opowieści. Upływający czas niekorzystnie wpływa na naszą pamięć, ale też na jakość fotografii, która podobnie jak pamięć ulega powolnej degradacji. Podobnemu procesowi ulegały rośliny, które Iwona Germanek w młodzieńczych latach umieszczała pomiędzy kartkami książek, aby przetrwały jako zasuszone. Suche rośliny to wspomnienie wiosny, lata czy też jesieni, wspomnienie zapachów, ciepłych dni. Najczęściej jesteśmy pozytywnymi emocjami przepełniani, gdy spoglądamy na twarze obecnych w naszym życiu jedynie w utrwalonych obrazach ludzi. To utrwalenie sprawia, że pojawia się pamięci cud. Autorka wykonując skany roślin i zdjęć nie pozwala aby choćby najmniejsza ich część mogła się zniszczyć. Podziwiając fotografie wykonane bez udziału coraz bardziej popularnej sztucznej inteligencji, za to przepełnione wrażliwością i talentem Iwony Germanek możemy choćby w najmniejszej części wejść w opowieści o Jej rodzinie. Jestem przekonany, że zdjęcia z cyklu „Zielnik” pozwolą nam odświeżyć własne pamięciowe i emocjonalne relacje z naszymi nieobecnymi już bliskimi.

Arkadiusz Ławrywianiec

Zobacz również